هر شب در انتظار سحر و دریا چه اند.

وقتی تنها به زیبایی فکر می کنم

و شبیه خورشید در طلوع٬ زمین در تکاپوست

وقتی زشتی هم رخ می نمایاند.

علفهای هرز و گلهای در خاک

خاک ریشه هر دو را در خود دارد٬ بی قضاوت به من بگو

کدام یک مخلوق خدا نیستند؟!

دلم از این غصه٬ گرفتاری این همه خوانخواری و تبهکاری گرفته بود. رفتم سراغ دوستم... گفتم بیا به خاطر یک لحظه فراموشی پیمانه ای چند می بزنیم.

به زیر درخت مویی که تنها درخت خانه ی ما بود پناه بردیم. هنوز اولین پیمانه ی شراب را سر نکشیده بودیم  که یک قطره آب از شکستگی یک شاخه ی سر شکسته٬ به دامنم فرو غلتید با تعجب از دوستم پرسیدم : این قطره چه بود؟ از کجا بارید؟ در آسمان که از ابر خبری نیست.... دوستم پاسخی داد که روحم را تکان داد٬ گفت:(درخت مو است که گریه می کند٬می خواهد به ما بفهماند که ای بی انصاف ها لا اقل خون مرا جلوی چشم من نخورید.)

کارو

تو نیستی و صدای تو                                    هوای خوب این خونه است

صدای پای عطر گل                                      صدای عشق دیوونه است

تو از من دور و من دلتنگ                               تو آبادی و من ویرون

همیشه مقصد این بوده                                     یکی خندون یکی گریون

خودت نیستی صدات مونده                               صدات چشمامو گریونده

دلم روی زمین مونده                                       فقط از تو همین مونده